Ζήτημα αξιοπιστίας.
Τέτοιο προκύπτει όποτε δεν είμαι καλά।
Βλέπεις, κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη να ξεφύγει.
Θεωρείται η πλέον αποτελεσματική συνταγή ώστε να ισορροπήσει από εκείνα που τον απασχολούν και του κλέβουν ύπνο.
Αρκετοί καταφεύγουν στη ψυχανάλυση ή στο διαλογισμό. Και μη το λάβετε με τη στενή έννοια με το ντιβάνι ή τη γιόγκα. Ψυχανάλυση αποτελεί και μια σύναξη, ενώ διαλογισμός μπορεί να θεωρηθεί ένα απόγευμα με ψάρεμα, πλέξιμο, βιντεοπαιχνίδια και οτιδήποτε είναι σε θέση να απομονώσει κάποιον.
Κι όμως, το να ξεφύγεις δεν εξαρτάται απαραίτητα από το πόσο είσαι διατεθειμένος να μοιραστείς ή να βυθιστείς στο πρόβλημα μέχρι να το ξεπεράσεις. Πάντοτε η λύση σχετίζεται με το άτομο αλλά και τις καταστάσεις.
Άλλοτε ωφελεί να μιλάς, σε μικρά ή μεγάλα ακροατήρια και να μαζεύεις γνώμες, που αν καταφέρεις να τις συνθέσεις, τότε ίσως βρεις την άκρη. Όμως, ακόμα και αν δε φτάσεις ως εκεί, θα έχεις ακούσει ένα σωρό διαφορετικά πράγματα και θα έχεις αναλώσει τόσο χρόνο, που στο τέλος δεν θα θυμάσαι τίποτα.
Η ίδια μέθοδος σε λάθος χαρακτήρα ενδεχομένως να οδηγήσει στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Όταν δηλαδή αναφέρεσαι διαρκώς σε εκείνο που σε απασχολεί, το ανακυκλώνεις και δηλητηριάζεσαι. Έπειτα από σειρά επαναλήψεων, το μόνο που θα πετύχεις είναι να γιγαντώσεις κάτι που υπό διαφορετικές συνθήκες θα είχες ήδη ξεφορτωθεί.
Εξαρτάται κάθε φορά.
Το «ξεφεύγω» δεν η λύση αλλά μέρος αυτής. Δεν είναι κάτι συγκεκριμένο όμως λειτουργεί εξίσου ευεργετικά. Όπως επίσης δεν είναι πάντοτε σταθερό σε μια δεδομένη ιδιοσυγκρασία.
Καθένας πολεμά με ό,τι έχει και όπως αισθάνεται τη στιγμή εκείνη.
Θυμάμαι κάποτε, είχα μια έννοια σοβαρή. Όχι τρελά πράγματα, αλλά όπως και να είχε τότε, διαρκώς παραμόνευε και επέστρεφε στη πρώτη ευκαιρία.
Μέχρι που ένα βράδυ, ελαφρώς πιωμένος, έπαιζα με τις λέξεις και βγήκε κάτι που στους περισσότερους έκανε για ποίημα. Αστείες καταστάσεις. Μια φίλη μου, εντελώς ανορθόδοξα το πήρε για στίχους.
Λίγες ώρες αργότερα, εκείνο το παιχνίδι απέκτησε δική του υπόσταση σε ξένα χέρια και κυκλοφορούσε μεταξύ μας ως τραγούδι, με ήχο και φωνή. Πριν από το συγκεκριμένο, υπήρξαν παρόμοιες προσπάθειες με διαβαθμίσεις ως προς την επιτυχία ή την αποδοχή.
Απλά τότε προέκυψε αναπάντεχα και βοήθησε. Μόλις το άκουσα πρώτη φορά ένιωσα παράξενα. Ψωνίστηκα για λίγο, άσχετο με την αναδρομή και για μεγάλο διάστημα το άκουγα διαρκώς. Δεν είχε να κάνει τόσο με το αν μου άρεσε. Ήταν μια στιγμή της ζωής μου που παγιδεύτηκε στον χρόνο, σε μερικά λεπτά μουσικής.
Έπαιζε επαναλαμβανόμενα, το έβλεπα γραμμένο, ώσπου μια μέρα το άκουσα σε μια φοιτητική συναυλία Και κάποτε το βαρέθηκα, με κούρασε και ενδεχομένως να το σιχάθηκα. Έφυγε, μαζί με αυτό και η έννοια.
Όσοι με γνωρίζουν κάπως παραπάνω, συνήθως λένε πως ξεφεύγω με το γράψιμο. Οι ίδιοι πιθανόν να πουν ότι το μοναδικό ίσως προτέρημα που διαθέτω είναι η φαντασία. Χρησιμοποιώντας την ανά περίσταση μπορώ να απαλλαχτώ με ευκολία από τον πραγματικό κόσμο, διαμορφώνοντας ποικίλους παράλληλους.
Μισές αλήθειες, καθώς το ίδιο παρατηρείται και σε ανύποπτο χρόνο, προσδίδοντας έτσι αρκετά στο παράλογο του χαρακτήρα όπως και στις επαφές με τους οικείους μου.
Θέμα συνήθειας όλα.
Το κομμάτι που δεν αποδέχομαι είναι η συσχέτιση φαντασίας και γραψίματος. Να τοποθετείς λέξεις σε μια θελκτική σειρά δε σημαίνει πως έχεις φαντασία. Ενώ αν ακόμα διαθέτεις, δεν είναι σίγουρο πως θα το μεταδώσεις, αν τελικά γράψεις.
Αφού σημειώσω πως η σύνθεση διαφορετικών εικόνων δε νοείται συχνά ως φαντασία και πως οι προσωπικά διαμορφωμένες διαστάσεις δε σώζουν απαραίτητα από μια άσχημη πραγματικότητα, μάλλον θα διαφωνήσω.
Αφιερώνοντας χρόνο και σκέψεις σε κάποιο γραπτό, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα ξεχαστείς για όσο διαρκέσει η διαδικασία. Για να ξεφύγεις όμως, χρειάζεται κάτι ισχυρότερο και μη προκαθορισμένο.
Πέρσι πριν το καλοκαίρι αισθανόμουν πάλι χάλια. Τα προβλήματα ολοένα και θέριευαν ενώ οι χαρές εξαφανίζονταν δίχως να επιστρέψουν. Όταν μια νύχτα σηκώθηκα απρόσμενα στο μέσο ενός ύπνου και γυρίζοντας σαν τη κατάρα πριν το ξημέρωμα κατάλαβα πως δεν οφειλόταν στην αλλαγή του καιρού, έπρεπε να το αντιμετωπίσω.
Θα πείτε, μερικοί μετράνε προβατάκια. Για να σας ρωτήσω αν γνωρίζετε έστω έναν από αυτούς, τον οποίο και θα ήθελα να ψυχολογήσω κάποτε.
Παρόμοιες στιγμές ανησυχίας έχουν στιγματίσει τη ζωή μου, όχι πάντοτε με τον καλύτερο τρόπο. Απλά με ωθούν στο να επιλέγω πράγματα που κανείς δε θα πόνταρε έως τότε. Και είναι πάρα πολλά, σχεδόν όλα...
Τότε δεν έπρεπε να επινοήσω, αλλά να καταλήξω σε κάτι που θα μου έφτιαχνε τη διάθεση και θα με κρατούσε έτσι. Καθόλου εύκολο, άνοιξα τον υπολογιστή και έψαχνα παντού.
Γι’ αυτό είναι εύλογο να γράφεις διάφορα, ακόμα και όταν περιαυτολογείς. Γιατί στην ανάγκη μπορείς να ανατρέξεις και ανάλογα με τα ίχνη που έχεις αφήσει πίσω, ίσως καταφέρεις να ανακαλύψεις μέρος του εαυτού σου.
Ξόδεψα ώρες. Κείμενα, μουσικές, σχόλια ανούσια στο προφίλ του facebook, οπουδήποτε. Περνούσα από παντού και χάζευα, νομίζω τον εαυτό μου!
Όταν ολοκληρώθηκε η αναζήτηση, δεν είχα καταλήξει πουθενά. Εντάξει, ποιος δε θα ήθελε να ζει στη Νήσο του Πάσχα και να δουλεύει σε σουβλατζήδικο. Πέρα από μια πάγια ουτοπία που έχω εξαντλήσει ενδελεχώς, δε υπήρχε κάτι άλλο.
Εκτός ίσως, από ένα πρόσφατο τότε όνειρο, το kitesurfing!
Τους είχα δει τυχαία, κάτι τύπους που κρατούσαν ένα πανί και έπλεαν στη θάλασσα με τον αέρα. Σκεφτόμουν πως θα τους έντυνε ο Καββαδίας ας πούμε, αν υπήρχαν στην εποχή του, ή πόσο καλός θα ήταν ο Χέμινγουέη, πρώτα στο kite και έπειτα στο χαρτί.
Πολύ κρίμα που δε το πρόλαβαν και άδικο που μέχρι σήμερα δεν έχει κυκλοφορήσει κάτι που να αποτυπώνει τη ποίηση που κρύβει αυτό το εφετζήδικο σπορ. Σαφώς και δε με ένοιαζε να περιγράψω κάτι που δε γνώριζα από πρώτο χέρι. Μεταξύ μας, θα ήθελα να δοκιμάσω. Αγύμναστος και ολημερίς σε μια καρέκλα, δεν ήταν το πλέον εύκολο πράγμα.
«Το φοράω και πετάω», παραλλαγή παλιάς διαφήμισης σερβιέτας.
Έτσι πείραζα έναν γνωστό όποτε τον πετύχαινα με τον εξοπλισμό φορτωμένο στο αμάξι. Την επόμενη της άσχημης βραδιάς ήθελα να το βρω ώστε να ξεκινήσουμε μαθήματα!
Ήταν κάπως υποκριτικό να τον παρακαλώ για κάτι που προηγουμένως ειρωνευόμουν. Ήθελα να δοκιμάσω όμως και το γεγονός αυτό εκτόπιζε όλα τα υπόλοιπα.
Για την ιστορία, κώλωσα. Ντρεπόμουν να του το ζητήσω, άσε που δεν το έβρισκα τακτικά. Βρέθηκε τελικά κάποιος άλλος, στο άσχετο. Ξένος στο νησί και χωρίς παρέα, έψαχνε άτομο γιατί δε γίνεται να πηγαίνεις μόνος σε αυτά. Εγώ αναζητούσα δάσκαλο οπότε, τα βρήκαμε στη μέση. Όποτε φυσούσε , περίμενα τηλέφωνο προς το μεσημέρι και μόλις σχολούσα, ήξερα πως θα βρισκόμασταν κάπου μακριά.
Στην αρχή έκανα τη χαμαλοδουλειά και απλά κοιτούσα. Σταδιακά μου έλεγε μερικά πράγματα και έπειτα μου το έδινε και δοκίμαζα.
Ιστιοπλοΐα όρθιος, εκεί κατέληξα. Χρειαζόταν τεχνική παρά φυσική κατάσταση ενώ απλούστευε περιορισμούς της ιστιοσανίδας. Ενθουσιάστηκα, ξανά και ξανά, όλο και πιο απαιτητικά πράγματα. Ξέφυγα από άσχημες σκέψεις ενώ περίμενα την επόμενη φορά και κάπως έτσι κύλησαν μήνες.
Ήταν περίεργο αλλά όσο και να τσακιζόμουν, τόσο χαιρόμουν. Σα σκυλί κλεισμένο σε δωμάτιο, που το βγάζεις σπάνια βόλτα και χαλάει τον κόσμο. Έτσι ακριβώς.
Το δυσκολότερο μέρος αυτής της περιπέτειας, ήταν οι γύρω μου!
Και εγώ το ίδιο θα έλεγα. Όταν τους ανακοίνωνα πως μάθαινα kite, τα γέλια ήταν η πιο αναίμακτη εξέλιξη. Ελεεινά σχόλια και μια διαρκής αμφισβήτηση. Αφού έριχναν μια καλή ματιά, όπως όταν κοιτάς κάποιον κακομοίρη που σου λέει πως διαπρέπει στις πολεμικές τέχνες, ξεκινούσε η ειρωνεία.
Στην αρχή με είχε ενοχλήσει λίγο, καθώς όσοι δε γούσταραν τις εξιστορήσεις, ζητούσαν αποδείξεις, σε σημείο να σκέφτομαι να παρακαλέσω τον μάστερ, μήπως και τραβήξει κανένα πλάνο με το κινητό και κλείσουν στόματα.
Έπειτα το προχώρησα παραπέρα. Ακόμη και αν έφτανα ως εκεί, το μόνο που θα πετύχαινα ήταν να κλείσω ίσως καναδυό στόματα. Θα περιφερόμουν με ένα βιντεάκι και άντε ίσως να επιχειρηματολογώ αν αυτός με τη σανίδα πρόκειται για εμένα ή όχι.
Δεν το έκανα.
Ολόκληρο καλοκαίρι, η ίδια κουβέντα σε πάγιο ύφος. Είχε χτιστεί ο κόσμος που ήθελα και με κρατούσε μακριά από τις έννοιες, βρέθηκε ασχολία.
Και όχι μόνο. Είχε τόση διάρκεια, ώστε τέλος καλοκαιριού είχαν πια πειστεί πως μιλούσα σοβαρά. Μόνο που όποια εικόνα είχαν ήταν στη δικιά τους φαντασία και σίγουρα όχι στη δική μου!
Ενώ προσπαθούσα να σταθώ όρθιος και να διανύσω μια απόσταση, στοιχηματίζω πως εκείνοι θεωρούσαν πως έκανα τούμπες και ακροβατικά. Επίσης όταν τους εξηγούσα πως πετάω με ένα κίτρινο πανί, έκτοτε έβλεπαν εμένα κάθε φορά που διέκριναν το συγκεκριμένο χρώμα στη θάλασσα.
Υπήρξαν μέρες όπου πλέον τα σχόλια δεν είχαν να κάνουν με το αν πετάω ή όχι, αλλά που βρισκόμουν το προηγούμενο μεσημέρι. Έτσι μια μέρα που κοιμόμουν σπίτι, μπορεί να είχα «εντοπιστεί» σε πάνω από δυο διαφορετικές παραλίες του νησιού!
Ήταν μια μορφή δικαίωσης, έστω τραβηγμένη από τα μαλλιά!
Μα πάνω απ’ όλα μια σωτηρία από τις άσχημες σκέψεις.
Μετά ο μάστερ την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια, με αποτέλεσμα να μου μείνει μονάχα η ανάμνηση και μια εμμονή να χαζεύω ακροβατικά στο ίντερνετ.
(έχει ακόμη ένα κομμάτι, αργότερα)
Τέτοιο προκύπτει όποτε δεν είμαι καλά।
Βλέπεις, κάθε άνθρωπος έχει ανάγκη να ξεφύγει.
Θεωρείται η πλέον αποτελεσματική συνταγή ώστε να ισορροπήσει από εκείνα που τον απασχολούν και του κλέβουν ύπνο.
Αρκετοί καταφεύγουν στη ψυχανάλυση ή στο διαλογισμό. Και μη το λάβετε με τη στενή έννοια με το ντιβάνι ή τη γιόγκα. Ψυχανάλυση αποτελεί και μια σύναξη, ενώ διαλογισμός μπορεί να θεωρηθεί ένα απόγευμα με ψάρεμα, πλέξιμο, βιντεοπαιχνίδια και οτιδήποτε είναι σε θέση να απομονώσει κάποιον.
Κι όμως, το να ξεφύγεις δεν εξαρτάται απαραίτητα από το πόσο είσαι διατεθειμένος να μοιραστείς ή να βυθιστείς στο πρόβλημα μέχρι να το ξεπεράσεις. Πάντοτε η λύση σχετίζεται με το άτομο αλλά και τις καταστάσεις.
Άλλοτε ωφελεί να μιλάς, σε μικρά ή μεγάλα ακροατήρια και να μαζεύεις γνώμες, που αν καταφέρεις να τις συνθέσεις, τότε ίσως βρεις την άκρη. Όμως, ακόμα και αν δε φτάσεις ως εκεί, θα έχεις ακούσει ένα σωρό διαφορετικά πράγματα και θα έχεις αναλώσει τόσο χρόνο, που στο τέλος δεν θα θυμάσαι τίποτα.
Η ίδια μέθοδος σε λάθος χαρακτήρα ενδεχομένως να οδηγήσει στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα. Όταν δηλαδή αναφέρεσαι διαρκώς σε εκείνο που σε απασχολεί, το ανακυκλώνεις και δηλητηριάζεσαι. Έπειτα από σειρά επαναλήψεων, το μόνο που θα πετύχεις είναι να γιγαντώσεις κάτι που υπό διαφορετικές συνθήκες θα είχες ήδη ξεφορτωθεί.
Εξαρτάται κάθε φορά.
Το «ξεφεύγω» δεν η λύση αλλά μέρος αυτής. Δεν είναι κάτι συγκεκριμένο όμως λειτουργεί εξίσου ευεργετικά. Όπως επίσης δεν είναι πάντοτε σταθερό σε μια δεδομένη ιδιοσυγκρασία.
Καθένας πολεμά με ό,τι έχει και όπως αισθάνεται τη στιγμή εκείνη.
Θυμάμαι κάποτε, είχα μια έννοια σοβαρή. Όχι τρελά πράγματα, αλλά όπως και να είχε τότε, διαρκώς παραμόνευε και επέστρεφε στη πρώτη ευκαιρία.
Μέχρι που ένα βράδυ, ελαφρώς πιωμένος, έπαιζα με τις λέξεις και βγήκε κάτι που στους περισσότερους έκανε για ποίημα. Αστείες καταστάσεις. Μια φίλη μου, εντελώς ανορθόδοξα το πήρε για στίχους.
Λίγες ώρες αργότερα, εκείνο το παιχνίδι απέκτησε δική του υπόσταση σε ξένα χέρια και κυκλοφορούσε μεταξύ μας ως τραγούδι, με ήχο και φωνή. Πριν από το συγκεκριμένο, υπήρξαν παρόμοιες προσπάθειες με διαβαθμίσεις ως προς την επιτυχία ή την αποδοχή.
Απλά τότε προέκυψε αναπάντεχα και βοήθησε. Μόλις το άκουσα πρώτη φορά ένιωσα παράξενα. Ψωνίστηκα για λίγο, άσχετο με την αναδρομή και για μεγάλο διάστημα το άκουγα διαρκώς. Δεν είχε να κάνει τόσο με το αν μου άρεσε. Ήταν μια στιγμή της ζωής μου που παγιδεύτηκε στον χρόνο, σε μερικά λεπτά μουσικής.
Έπαιζε επαναλαμβανόμενα, το έβλεπα γραμμένο, ώσπου μια μέρα το άκουσα σε μια φοιτητική συναυλία Και κάποτε το βαρέθηκα, με κούρασε και ενδεχομένως να το σιχάθηκα. Έφυγε, μαζί με αυτό και η έννοια.
Όσοι με γνωρίζουν κάπως παραπάνω, συνήθως λένε πως ξεφεύγω με το γράψιμο. Οι ίδιοι πιθανόν να πουν ότι το μοναδικό ίσως προτέρημα που διαθέτω είναι η φαντασία. Χρησιμοποιώντας την ανά περίσταση μπορώ να απαλλαχτώ με ευκολία από τον πραγματικό κόσμο, διαμορφώνοντας ποικίλους παράλληλους.
Μισές αλήθειες, καθώς το ίδιο παρατηρείται και σε ανύποπτο χρόνο, προσδίδοντας έτσι αρκετά στο παράλογο του χαρακτήρα όπως και στις επαφές με τους οικείους μου.
Θέμα συνήθειας όλα.
Το κομμάτι που δεν αποδέχομαι είναι η συσχέτιση φαντασίας και γραψίματος. Να τοποθετείς λέξεις σε μια θελκτική σειρά δε σημαίνει πως έχεις φαντασία. Ενώ αν ακόμα διαθέτεις, δεν είναι σίγουρο πως θα το μεταδώσεις, αν τελικά γράψεις.
Αφού σημειώσω πως η σύνθεση διαφορετικών εικόνων δε νοείται συχνά ως φαντασία και πως οι προσωπικά διαμορφωμένες διαστάσεις δε σώζουν απαραίτητα από μια άσχημη πραγματικότητα, μάλλον θα διαφωνήσω.
Αφιερώνοντας χρόνο και σκέψεις σε κάποιο γραπτό, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, θα ξεχαστείς για όσο διαρκέσει η διαδικασία. Για να ξεφύγεις όμως, χρειάζεται κάτι ισχυρότερο και μη προκαθορισμένο.
Πέρσι πριν το καλοκαίρι αισθανόμουν πάλι χάλια. Τα προβλήματα ολοένα και θέριευαν ενώ οι χαρές εξαφανίζονταν δίχως να επιστρέψουν. Όταν μια νύχτα σηκώθηκα απρόσμενα στο μέσο ενός ύπνου και γυρίζοντας σαν τη κατάρα πριν το ξημέρωμα κατάλαβα πως δεν οφειλόταν στην αλλαγή του καιρού, έπρεπε να το αντιμετωπίσω.
Θα πείτε, μερικοί μετράνε προβατάκια. Για να σας ρωτήσω αν γνωρίζετε έστω έναν από αυτούς, τον οποίο και θα ήθελα να ψυχολογήσω κάποτε.
Παρόμοιες στιγμές ανησυχίας έχουν στιγματίσει τη ζωή μου, όχι πάντοτε με τον καλύτερο τρόπο. Απλά με ωθούν στο να επιλέγω πράγματα που κανείς δε θα πόνταρε έως τότε. Και είναι πάρα πολλά, σχεδόν όλα...
Τότε δεν έπρεπε να επινοήσω, αλλά να καταλήξω σε κάτι που θα μου έφτιαχνε τη διάθεση και θα με κρατούσε έτσι. Καθόλου εύκολο, άνοιξα τον υπολογιστή και έψαχνα παντού.
Γι’ αυτό είναι εύλογο να γράφεις διάφορα, ακόμα και όταν περιαυτολογείς. Γιατί στην ανάγκη μπορείς να ανατρέξεις και ανάλογα με τα ίχνη που έχεις αφήσει πίσω, ίσως καταφέρεις να ανακαλύψεις μέρος του εαυτού σου.
Ξόδεψα ώρες. Κείμενα, μουσικές, σχόλια ανούσια στο προφίλ του facebook, οπουδήποτε. Περνούσα από παντού και χάζευα, νομίζω τον εαυτό μου!
Όταν ολοκληρώθηκε η αναζήτηση, δεν είχα καταλήξει πουθενά. Εντάξει, ποιος δε θα ήθελε να ζει στη Νήσο του Πάσχα και να δουλεύει σε σουβλατζήδικο. Πέρα από μια πάγια ουτοπία που έχω εξαντλήσει ενδελεχώς, δε υπήρχε κάτι άλλο.
Εκτός ίσως, από ένα πρόσφατο τότε όνειρο, το kitesurfing!
Τους είχα δει τυχαία, κάτι τύπους που κρατούσαν ένα πανί και έπλεαν στη θάλασσα με τον αέρα. Σκεφτόμουν πως θα τους έντυνε ο Καββαδίας ας πούμε, αν υπήρχαν στην εποχή του, ή πόσο καλός θα ήταν ο Χέμινγουέη, πρώτα στο kite και έπειτα στο χαρτί.
Πολύ κρίμα που δε το πρόλαβαν και άδικο που μέχρι σήμερα δεν έχει κυκλοφορήσει κάτι που να αποτυπώνει τη ποίηση που κρύβει αυτό το εφετζήδικο σπορ. Σαφώς και δε με ένοιαζε να περιγράψω κάτι που δε γνώριζα από πρώτο χέρι. Μεταξύ μας, θα ήθελα να δοκιμάσω. Αγύμναστος και ολημερίς σε μια καρέκλα, δεν ήταν το πλέον εύκολο πράγμα.
«Το φοράω και πετάω», παραλλαγή παλιάς διαφήμισης σερβιέτας.
Έτσι πείραζα έναν γνωστό όποτε τον πετύχαινα με τον εξοπλισμό φορτωμένο στο αμάξι. Την επόμενη της άσχημης βραδιάς ήθελα να το βρω ώστε να ξεκινήσουμε μαθήματα!
Ήταν κάπως υποκριτικό να τον παρακαλώ για κάτι που προηγουμένως ειρωνευόμουν. Ήθελα να δοκιμάσω όμως και το γεγονός αυτό εκτόπιζε όλα τα υπόλοιπα.
Για την ιστορία, κώλωσα. Ντρεπόμουν να του το ζητήσω, άσε που δεν το έβρισκα τακτικά. Βρέθηκε τελικά κάποιος άλλος, στο άσχετο. Ξένος στο νησί και χωρίς παρέα, έψαχνε άτομο γιατί δε γίνεται να πηγαίνεις μόνος σε αυτά. Εγώ αναζητούσα δάσκαλο οπότε, τα βρήκαμε στη μέση. Όποτε φυσούσε , περίμενα τηλέφωνο προς το μεσημέρι και μόλις σχολούσα, ήξερα πως θα βρισκόμασταν κάπου μακριά.
Στην αρχή έκανα τη χαμαλοδουλειά και απλά κοιτούσα. Σταδιακά μου έλεγε μερικά πράγματα και έπειτα μου το έδινε και δοκίμαζα.
Ιστιοπλοΐα όρθιος, εκεί κατέληξα. Χρειαζόταν τεχνική παρά φυσική κατάσταση ενώ απλούστευε περιορισμούς της ιστιοσανίδας. Ενθουσιάστηκα, ξανά και ξανά, όλο και πιο απαιτητικά πράγματα. Ξέφυγα από άσχημες σκέψεις ενώ περίμενα την επόμενη φορά και κάπως έτσι κύλησαν μήνες.
Ήταν περίεργο αλλά όσο και να τσακιζόμουν, τόσο χαιρόμουν. Σα σκυλί κλεισμένο σε δωμάτιο, που το βγάζεις σπάνια βόλτα και χαλάει τον κόσμο. Έτσι ακριβώς.
Το δυσκολότερο μέρος αυτής της περιπέτειας, ήταν οι γύρω μου!
Και εγώ το ίδιο θα έλεγα. Όταν τους ανακοίνωνα πως μάθαινα kite, τα γέλια ήταν η πιο αναίμακτη εξέλιξη. Ελεεινά σχόλια και μια διαρκής αμφισβήτηση. Αφού έριχναν μια καλή ματιά, όπως όταν κοιτάς κάποιον κακομοίρη που σου λέει πως διαπρέπει στις πολεμικές τέχνες, ξεκινούσε η ειρωνεία.
Στην αρχή με είχε ενοχλήσει λίγο, καθώς όσοι δε γούσταραν τις εξιστορήσεις, ζητούσαν αποδείξεις, σε σημείο να σκέφτομαι να παρακαλέσω τον μάστερ, μήπως και τραβήξει κανένα πλάνο με το κινητό και κλείσουν στόματα.
Έπειτα το προχώρησα παραπέρα. Ακόμη και αν έφτανα ως εκεί, το μόνο που θα πετύχαινα ήταν να κλείσω ίσως καναδυό στόματα. Θα περιφερόμουν με ένα βιντεάκι και άντε ίσως να επιχειρηματολογώ αν αυτός με τη σανίδα πρόκειται για εμένα ή όχι.
Δεν το έκανα.
Ολόκληρο καλοκαίρι, η ίδια κουβέντα σε πάγιο ύφος. Είχε χτιστεί ο κόσμος που ήθελα και με κρατούσε μακριά από τις έννοιες, βρέθηκε ασχολία.
Και όχι μόνο. Είχε τόση διάρκεια, ώστε τέλος καλοκαιριού είχαν πια πειστεί πως μιλούσα σοβαρά. Μόνο που όποια εικόνα είχαν ήταν στη δικιά τους φαντασία και σίγουρα όχι στη δική μου!
Ενώ προσπαθούσα να σταθώ όρθιος και να διανύσω μια απόσταση, στοιχηματίζω πως εκείνοι θεωρούσαν πως έκανα τούμπες και ακροβατικά. Επίσης όταν τους εξηγούσα πως πετάω με ένα κίτρινο πανί, έκτοτε έβλεπαν εμένα κάθε φορά που διέκριναν το συγκεκριμένο χρώμα στη θάλασσα.
Υπήρξαν μέρες όπου πλέον τα σχόλια δεν είχαν να κάνουν με το αν πετάω ή όχι, αλλά που βρισκόμουν το προηγούμενο μεσημέρι. Έτσι μια μέρα που κοιμόμουν σπίτι, μπορεί να είχα «εντοπιστεί» σε πάνω από δυο διαφορετικές παραλίες του νησιού!
Ήταν μια μορφή δικαίωσης, έστω τραβηγμένη από τα μαλλιά!
Μα πάνω απ’ όλα μια σωτηρία από τις άσχημες σκέψεις.
Μετά ο μάστερ την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια, με αποτέλεσμα να μου μείνει μονάχα η ανάμνηση και μια εμμονή να χαζεύω ακροβατικά στο ίντερνετ.
(έχει ακόμη ένα κομμάτι, αργότερα)
